Fantasy Compas

-Ja ciebie, chyba żartujesz mówiąc te słowa staram się dostrzec kapturnika w tej okropnej zamieci.-Nie rozumiem co masz zamiar mi pokazać a co ważniejsze nie wiem czy mam w ogóle zamiar to oglądać. przysłaniam twarz przed wiatrem by poprawić w jakikolwiek sposób swoją widoczność,a widząc jak "zachowuje się ognisko zaczyna mi "śmierdzieć" magią co przestaje mi się już podobać.

Do Luny:

-Ladvarian siedzi na ganku Luno. Przecież widać go wyraźnie. Mówiąc to Elltharion, spogląda w stronę otwartych odrzwi. - Ale w sumie wezmę naszego futrzanego towarzysza i pójdziemy się przejść po wiosce. A nóż czegoś się dowiemy. Po tych słowach Elltharion kieruje się do wyjścia, mówi jeszcze coś do Ladvarian i razem znikają Ci z oczu. Ty tym czasem zaczynasz kreślić znaną Ci runę, jednak nie odnosi to żadnego skutku. Widać Twoja wiedza na ten temat jest za mała. Wygląda to tak jak by sama szkatułka była jeszcze zabezpieczona magicznie przed otwarciem.
- No widzę, że za wiele nam to nie dało moja droga. Arisa uśmiecha się w Twoją stronę mówiąc te słowa.
- A co do Twojego pytania. Mogła bym spróbować cię nauczyć, ale czy jesteś tego pewna? Nawet nie wiem czy umiesz się posługiwać magią w pełni. A po tak po za tym jaki jest Twój żywioł z przyrodzenia? Widzisz, że Twoja nowa Towarzyszka chyba zaczyna Cie lubić, mówiąc do Ciebie jest łagodna, ale zarazem pełna powagi. Ostatni raz zwracał się do Ciebie Twój wuj jak próbował Cię nauczyć podstaw o magii.

Do Shadow:

Gdy spoglądasz na zakapturzona w stronę zakapturzonej postaci, nie udaj Ci się jej dostrzec. Zamieć przybiera na śle, spoglądasz w stronę Byrdo. Jego niema. Przed sekundą jeszcze czułeś jego oddech, a teraz wygląda tak jakby rozpłyną się w tej zamieci. Znów słyszysz natomiast ten głos, odbijający się echem z każdej strony.
- Wędrowcze, nawet nie wiesz jak bardzo się mylisz wypowiadając te słowa. Widać Twoje pojęcie o otaczającym Cię świecie jest złudne i pozorne. W tej samej chwili czujesz jakby ktoś stał za Tobą, odwracasz się zadając Cios jednak przeszywasz tylko powietrze.
- Taki wojowniczy, a taki nie doświadczony. Zabicie Ciebie będzie idealną zabawą dla mnie. Zostajesz sam pośrodku głuszy, oślepiony panującą zamiecią i ciągle palącym się ogniskiem.

- Wiesz to jakie znasz zaklęcia i z jakiej szkoły nie za wiele mi powie. Odpowiada Ci Arisa. - Przecież mówiłaś, że wuj Cię uczył zaklęć. Nic Ci nie powiedział o Twoim żywiole magii? Dziwne doprawdy, ale nic straconego jak będziemy mieć chwilę to zrobimy jedną rzecz. Szamanka naszej wioski nauczyła mnie jak rozpoznać żywioł danej osoby, ale to potem. Arisa wraz z tobą przeszukuje dom. Ty przyglądając się palenisku znajdujesz pod nim z prawej strony kolejną runę. Różni się ona od tej na szkatułce. Dopiero teraz zauważasz, że wokół paleniska są wyrzeźbione sceny z jakiejś bitwy. Widnieją tam smoki. Każdy z nich stoi na czele armii, jeden demonów, drugi elfów, a runa znajduje się w słońcu na środku między nimi. Po głębszym przyjrzeniu się zauważasz, że jest wpisana w symbol przypominający słońce lub księżyc.

-Taki jesteś mądry,a moim zdaniem jesteś tchórzem który nie potrafi po męsku stanąć do walki.Chowasz się za tymi czarami jak dziecko ze strachu pod łóżko i śmiesz się nazywać wojownikiem?Nie lękam się śmierci i nie cierpię takich odważnych z dystansu chcesz mnie zabić,uważasz że jesteś lepszy to stań do uczciwej walki jak mężczyzna a jeśli mnie pokonasz to będę mógł w tedy z pełnym szacunkiem nazwać cię wojownikiem.[mówiąc to kieruje się do ogniska by wyciągnąć z niego płonący kawałek gałęzi i wzrokiem rozglądam się za Byrdo.

Biorę wodę z garnka i zaczynam wykonywać ruchy ręką i przelewając przez nią wodę i zalewając ogień. Wspólnymi siłami udaje nam się ugasić ogień.-Dziękuje wodo za pomoc - Co to było? Na szczęście udało nam się ugasić ten ogień. Trzeba tu przewietrzyć za bardzo zajeżdża spalenizną. Podchodzę do drzwi i je otwieram. Stając przy palenisku zaczynam przywoływać lekki podmuch aby szybciej przewietrzyć chatę - Mam nadzieję że to pomoże - Dziękuje powietrzu za pomoc - Ciekawe co uda się dowiedzieć Elltharionowi i Ladiemu? Może ktoś im coś powie bo nie widziałam aby miejscowi byli pełni zapału do rozmów. Zobaczmy co zostało z paleniska

- To nie było takie trudne. Masz racje drzewo jest suche jakby go nie tknęła kropla wody. Nie wiem co jest może jak Elltharion z Ladim wrócą coś będą wiedzieć na ten temat. Wiesz co może na razie rozejrzyjmy się dalej po chacie. A nóż coś jeszcze znajdziemy. Zabieram się za dalsze poszukiwania i widzę że Arisa robi to samo.- Zauważyłam że macie się z Elltharionem ku sobie rzucam nie zobowiązująco temat w stronę Arisy z nadzieją że opowie mi coś o sobie i rozglądam się dalej po chacie sprawdzając drobne szczegóły w chacie.

Do Luny:

- My ku sobie? A skąd ten pomysł? Odpowiada nieco zmieszana Arisa. Dość szybko kończycie przeszukiwać chatę. Niestety nic nie udaje się wam znaleźć. Gdy siadacie przy palenisku, Arisa znów coś szepcze, a następnie dmucha na polano i jej podpala. Przez chwilę wpatruje się jak płomienie zajmują po kolei każde polano.
- Wiesz Luno, wiem jak To może wyglądać zemną i Elltharionem, ale jesteśmy tylko starymi, dobrymi przyjaciółmi. Gdy Arisa wymawia te słowa, zdaje Ci się, być nieobecna i smutna. Nic nie mówiąc, dalej wpatruje się w ogień na palenisku.

Do Shadow:

Gdy tak siadasz na ziemi, zaczynasz po chwili się zapadać a potem spadać w ciemność. Gdy tak lecisz w ciemności plecami w dół przed twarzą pojawia się ta tajemnicza postać w kapturze. Zrzuca kaptur i pokazuje Ci swoją Twarz. Jest to młody człowiek, o włosach białych, niczym śniegi Twych rodzinnych Szarych Gór. W oczach zamiast tęczówek ma jakiś dziwny znak, którego nie potrafisz rozpoznać. Po jakiejś chwili gdy tak spadacie, przemawia do Ciebie głosem tak melodyjnym i opanowanym, że nawet Dumeron twój trener był bym pod wrażeniem.
- Mówisz ze próbuje sztuczek młody wojowniku. A czy wy wojownicy nie próbuje sztuczek by wygrywać, czy sami nie wykorzystuje przewagi jaką daje wam wasz cenny trening w walce ze słabszym przeciwnikiem? Jesteś taki sam jak reszta. Zadufany w sobie wojownik nie mający pojęcia o niczym innym niż on sam. Chciałeś żebym stanął z Tobą oko w oko zatem spójrz mi w oczy i zachowaj Swą butę dla siebie. Przerywa na chwilę uśmiechając się do Ciebie i kontynuuje dalej.
- Twierdzisz, że nie mam honoru. A Ty sam co wiesz o honorze? Zachowując się tak jak się zachowałeś pokazałeś mi ze nie masz pojęcia Co To słowo znaczy, ale jedno Ci muszę przyznać... Od wielu lat nikt mnie tak nie rozbawił więc pozwolę Ci żyć. Znów przerywa na chwilę, lecz cisza nie trwa zbyt długo. Gdy znów się odzywa jego słowa trafiają w Ciebie niczym stal rozdzierająca skórę. - Mam nadzieje tylko, że potraktujesz to poważnie i się czegoś nauczysz. Zapamiętaj me słowa i zapamięta je dobrze. Jeśli chcesz być takim dobrym wojownikiem za jakiego pragniesz uchodzić, to naucz się walczyć z każdym wrogiem. Okazuj mu szacunek nie za to, że stanie z tobą do walki na Twoich zasadach, tylko za to, że z Tobą walczył dając Ci możliwość sprawdzenia się w walce. Jak już osiągniesz ten poziom wojownika, wtedy dopiero mów Mi o honorze i byciu pustym. Nie wiem czemu mam wrażenie że i tak zlekceważysz me słowa. Kończąc wyciąga szybkim ruchem otwartą dłoń w Twoją stronę. Zaczynasz czuć nagle dziwne gorąco pod pancerzem. Nagle z pod pancerza bucha płomień, czarniejszy od nocy.
- Potraktuj to jako pamiątkę naszego spotkania, młody wojowniku. Po tych słowach zakapturzona postać, rozwiewa się i znika w ciemnościach. Ty spadasz dalej, gdy już czujesz że zaraz uderzysz w ziemię zamykasz oczy. Ogarnia cię straszliwa cisza. Nagle czujesz na sobie coś mokrego, otwierasz oczy i ukazuje Ci się Byrdo. Gdy dochodzisz do siebie zdajesz sobie sprawę, że jesteś w tym samym miejscu gdzie zasnęliście razem. Ognisko rozpalone przez Ciebie płonie bladym blaskiem, twój młot leży oparty o ciało niedźwiedzia. Na dworze już świta.