Fantasy Compas

Do Luny:

- Luno czekaj... Gdy wychodzi Arisa stara się Ciebie zatrzymać, jednak wyrywasz się jej i idziesz do koni. Żadne z nich nie idzie za Tobą. Gdy jesteś zajęta wdrażaniem swojego panu w życie, słyszysz jak Arisa dość głośno kłóci się z Elltharionem. Jednak nie zważasz na to - podjęłaś już decyzję i zamierzasz zrobić tak jak planowałaś. Gdy już jesteś w lesie i rozsyłasz swoje kopie słysz jak twoim nowi kompani ruszają w dalszą drogę, wydaje się, wszystko poszło zgodnie z planem. Wędrując tak na południowy zachód, nagle wyczuwasz czyjąś obecność, nagle ciężka włochata postać rzuca się na Ciebie i przygniatana Cię swoim ciężarem.
- Luno co Ty sobie myślisz co? Nie obraź się ale mam wrażenie że nie doceniasz Arisy i Elltahriona. Rozpoznajesz w tym futrzastym kształcie swojego przyjaciela Ladvariana. Ton jego głosu wskazuje raczej ze nie jest do końca zadowolony z Twojego postępku. - Nie powiem bardzo zgrabnie to rozegrałaś, ale nie mogłaś po prostu mu powiedzieć o tym ze umiesz się powielić?

Do Luny:

- Wiesz moim skromnym zdaniem nie wiedział. Ale dzięki Twojemu popisowi wie. Spokojnie mówi Ladvarian, patrząc na Ciebie z niedowierzaniem. - A wracając do naszego tajemniczego gościa, to nie nie wyczuwam nikogo. Musiało Ci się coś przywidzieć Luno. I nie solidarność męska tylko troska o Twoje dobro W tym momencie Ladvarian wydaje być zły z powodu w jaki sposób potraktowałaś starania Ellthariona i jego. Niezważająca na  jego dziwne okazywanie protestu ruszasz w wybranym kierunku, nagle słyszy głos Ladvariana, rozbawiony jak by bawił się właśnie upolowaną myszą. Luno moja droga wiesz, ze idziesz w złym kierunku, nigdy nie miałaś dobrej orientacji w ternie od tego jestem Ja pamiętasz. Gdy wypowiada te słowa jest szczęśliwy, Ciebie też nachodzi dziwne uczucie do śmiechu. Właśnie sobie zdałaś sprawę że w tym co mówi Ladi jest dużo prawdy - zbyt dużo i sama zaczynasz się śmiać, wraz ze swym najwierniejszym przyjacielem.

Do Luny:

-Tędy Luno chodź za mną. Wiesz, najlepiej będzie jak zmienisz się w Netzeri będziemy się mniej rzucać w oczy. Po ty słowach, wyrywasz Ladiemu kawałek futra i wymawiasz formułę zaklęcia zmiany kształtu. Po chwili zaczynasz czuć jak rośnie Ci futro, każdy mięsień i kość zaczyna się zmieniać. Długo to nie trwa i lądujesz na czterech łapach, dawno nie zmieniałaś kształtu i czujesz się trochę oszołomiona - zapomniałaś jakie to potrafi być nieprzyjemne momentami.
- Już dobrze Luno? Jeśli tak to ruszajmy chodź za mną.
Ruszyliście w głąb, lasu. Biegliście co sił, cały świat wydawał ci się zupełnie nowy i obcy. Słyszałaś każdy najmniejszy szelest w trawie, wyczuwałaś zapach lasu i zwierząt go zamieszkujących. Nagle Ladvarian zatrzymał się. Już chciałaś się go zapytać czemu stanęliście gdy poczułaś dziwny zapach unoszący się w powietrzu. Nie mogąc go rozpoznać jednak zapytałaś Ladvariana o co chodzi.
- Przed nami są Arisa i Elltharion, może powinnaś przybrać swoją postać?
- On ma racje Luno. Chociaż widok Ciebie z futrem mógł by być ciekawy. Słysz nagle w swojej głowie czyjś głos, na pewno nie należy do Ladvariana. - Co nie rozpoznajesz mnie moja droga? Teraz do Ciebie dociera, że to jest głos Ellthariona.

Do Luny:

Dochodzicie do polany na której stoją Arisa z Elltharionem. Oboje wyglądają normalnie, żadne nie wygląda na zdenerwowane czy podirytowane. Gdy wychodzisz z lasu i zaczynasz iść w ich stronę Elltahrion się odzywa.
- I co Ladvarianie, widzę że znalazłeś naszą zgubę.
- Daj spokój Elltharion. A Ty moja droga jak mamy podróżować razem i sobie pomagać to prosze bez takich numerów więcej. Nagle się okazuje, że Arisa jest bardziej zdenerwowana twoim zachowaniem niż Elltharion.
- Tak do Ciebie mówię Luno. Jeszcze jeden taki numer a osobiście Cię odnajdę i wtedy zobaczysz co to znaczy mnie zdenerwować.
- No Luno, jak Arisa jest w takim stanie to lepiej wejść to co mówi na poważnie. Bo mamusia potrafi być groźna. To mówiąc Elltharion wydaje się być całkowicie rozbawionym.
- A Ty mój drogi już lepiej nic niemów  - Jasne! Arisa przenosi swój atak furii na przyjaciela. Sama już nie wiesz co sądzić o tej całej sytuacji, ale nie zamierzasz się sprzeczać z Arisą. Przynajmniej nie teraz. Ruszyliście w dalszą drogę. Nie trwało długo, jak dotarliście do Wioski otoczonej polami przylegającymi do Lasu w którym się znajdujecie. Na horyzoncie zaczyna już się ściemniać, gdy wyjeżdżacie z lasu i kierujecie się do centrum wioski. Gdy do niej wjeżdżacie zauważasz, że ludzie zaczynają się zamykać w domach, wygląda to tak jak ny się was bali. A może to nie was się obawiają.
- No to Luno Prowadź do tego swojego znajomego. Bo mam wrażenie, że nie mamy co pytać o drogę. Elltharion mówi do Ciebie, głosem opanowanym i pełnym spokoju, jakby szykował się do ataku który ma nagle nastąpić.

Do Luny:

- Wiesz co Luno na razie wejdźmy do chaty się rozejrzeć. Mówi Elltharion, zbliżając się do progu domu. W tym samym czasie Arisa uwiązuje konie i podąża za swoim Towarzyszem. Oboje rozglądają się po chacie jakby czegoś szukali. Nagle Arisa sie odzywa głosem poważnym i zdeterminowanym.
- Zauważyłem coś podejrzanego Elltharionie?
- Masz na myśli ten ogólny bałagan panujący w domu? Czy to, że pomimo takiego stanu chaty niema żadnych śladów wskazujących na walkę. Odpowiada Elltharion, cały czas rozglądając się po chacie i szukając czegoś nieuchwytnego. Nagle w progu pojawia się Ladvarian. Jest równie zaniepokojony co twoi nowi towarzysze.
- I co futrzaku znalazłeś coś z tyłu?
- Nic szczególnego, ślady drobnej zwierzyny i wilków. Ariso wiesz że nawet trochę zgłodniałem. Mówiac to Ladvarian zaczyna się uśmiechać i oblizywać patrząc na Arise.
- Wiesz gulasz z kota też dobra rzecz. Odpowiada mu Arisa tym swoim szczerym nonszalanckim uśmiechem.
- Dobra dzieci, pogryziecie się później. Na razie trochę tu ogarnijmy żeby dało się tu przenocować. Mówi Elltharion. I tak zaczynacie ogarniać to co zastaliście w chacie. Gdy już wygląda wszystko tak że można spokojnie przenocować, zaczynasz szykować kolację. W między czasie Ladvarian siedzi przed domem pilnując by nikt, ani nic wam nie przeszkadzało. Arisa cały czas przeszukuje dom, a Ellthaiorn zaczyna kreślić jakieś dziwne znaki na kurzu. Nagle w miejscu gdzie to robił pojawia się widmowy obraz Galora. Widać na nim jak biedak się miota i przewraca meble, jakby coś w niego wstąpiło, a potem wybiega z chaty.
- Widzę Ell że próbowałeś swoich sztuczek.
- A próbowałem, ale jak widzisz Ariso nic to nie dało. Nadal nie wiem co mogło tu zajść.

Do Luny:

- Niema problemu Luno. To mówiąc, Arisa podchodzi do paleniska na środku izby i cicho coś szepcze a następnie dmucha na palenisko, które momentalnie zajmuje się niewielkim ogniem. Nie możesz wyjść z podziwu co ta Pustynna Elfka potrafi. W tym samym czasie co Arisa pomaga Ci rozpalić ogień, Elltharion szuka wymienionej przez Ciebie skrytki, nagle na coś trafia. Jedna z desek w podłodze jest luźniejsza. Podnosi ją i zagląda do środka, środku szkatułkę z pięknymi zdobieniami, zamknięta na klucz.
- Luno mówisz chyba znalazłem kosztowności Twojego przyjaciela. Jest tylko problem są zamknięte i zapieczętowane. To mówiąc podchodzi do Ciebie i podaje Ci szkatułkę. Przyglądasz się jej, widzisz rysunki smoków walczących ze sobą i splątanych w bitewnym tańcu, a po środku nich widnieje nieznana Ci runa. Z boku szkatułki wystaje kawałek pergaminu, widać Galor zamykał ostatnio tą szkatułkę w pośpiechu.
- I co wiesz jak możemy to otworzyć Moja droga czy nie bardzo? Pyta Elltharion.

-Wiesz co przyjacielu ten las jest jakiś podejrzany i nie wiem dla czego ale coś mi podpowiada że trzeba się z tond zabierać  .To mówiąc wsiadam na grzbiet Byrdo i trzymając młot w pozycji bojowej ruszamy z kopyta przez las.Pędząc tak na niedźwiedziu staram się ogarnąć wzrokiem jak największą część lasu przed nami wypatrując śniegu na ziemi lub jakichkolwiek istot ale moim oczom nic się nie ukazuje.

-Stój!!Kto idzie,kim jesteś i dla czego za mną podążasz?? wykrzykując te słowa obserwuje zachowanie tajemniczej postaci.Młot solidnie przytrzymywany w dłoni i gotowy do nie spodziewanych ataków,czuje że nie ma prawa mi się omsknąć.Moje ciało przeszył chłodny dreszcz ale mimo to nie okazuje kapturnikowi żadnych uczuć ani najmniejszej oznaki strachu.Kontem oka widzę że Byrdo staje przy moim boku i jest gotów w każdej chwili ruszyć do ataku ale mimo wszystko czeka na mój znak.