Fantasy Compas

Do Luny:

- A możemy o babskich sprawach porozmawiać kiedy indziej Luno?Ten test, to nic takiego. Będę musiała przygotować parę rzeczy, ale nie masz się czego obawiać. Odpowiada Ci Arisa. Nagle spogląda za Ciebie jak by coś właśnie ujrzała.
- O nasi dwaj dzielni panowie wracają. Odwracasz się i faktycznie dostrzegasz Ellthariona i Ladvariana zmierzających w waszą stronę. Po krótkiej chwili wchodzą do domu. Elltharion od razu zamyka drzwi, spogląda na Arisę i pełnym zaniepokojenia głosem mówi.
- Moja droga szykuje się nam długa noc. Więc lepiej przygotuj sobie parę zaklęć i pomóż mi zapieczętować dom, choć trochę. Gdy Elltharion to mówi, zauważasz nagłą zmianę w zachowaniu Arisy. Do tej pory gdy poruszyłaś temat Ellthariona i Jej wydawała się być nieobecna, a teraz nagle spoglądając na nią widzisz Wojownika szykującego się na nadchodzący atak. Jej spokój i opanowanie w każdym zimnym ruchu, zaczyna Cię przerażać. W pewnym momencie wasze spojrzenia się spotykają, w tych błękitnych oczach widzisz chłód i precyzję.
- Luno. Nie patrz tak na mnie tylko mi pomóż. Potrzebuję paru kawałków pergaminu lub czegoś do niego podobnego. Znasz może jakieś czarny bądź runy obronne? Przerywa na chwilę i spogląda na Ellthariona. - A Ty może nam powiesz czego takiego się dowiedziałeś, że mamy aż tak się przygotowywać?
- Potem moja droga, potem.. Na razie trzeba się przygotować.
- Elltharion nie denerwuj mnie. Wiesz, doskonale że żeby się bronić trzeba wiedzieć przed czym tak!!
- Przed Wilkołakiem najprawdopodobniej tak. Po tych słowach zapadła straszliwa Cisza. Spoglądasz na milczącego do tej pory Ladvariana, gdy wasze spojrzenia się spotykają słysz głos przyjaciela.
- Luno. Elltharion ma rację. Trzeba się przygotować, sprawy w tej wiosce nie mają się najlepiej. Najpierw pomóż im się przygotować. Mam nadzieje, że ich doświadczenie się przyda.

Do Luny:

- O ile nie znasz żadnych zaklęć, obronnych to niestety nie możesz mi pomóc. To mówiąc Arisa drze pergamin na wąskie paski i kreśli na nich jakieś znaki. Gdy to kończy zaczyna rozwieszać kawałki pergaminu we wszystkich wejściach, oknach. Ellhtarion w między czasie stara się jakoś zastawić drzwi wejściowe, jednak zapora z beczek i jednej komody nie wygląda okazale. Ladvarian w między czasie kładzie się przy palenisku i obserwuje co się dzieje. Gdy kończycie przygotowywać chatę na wizytę nieproszonego gościa, Arisa siada koło drzwi z mieczem na kolanach, a Elltharion staje koło okna. Ty natomiast podchodzisz do Ladvariana i zaczynasz gładzić jego futro.
- Zatem Elltharionie, lub Ty Ladvarianie powiedz nam czego się dowiedzieliście i o co chodzi z tym wilkołakiem. Mówi Arisa, spoglądając najpierw na jednego potem na drugiego.
- Może niech Elltharion wyjaśni. Na mój widok ludzie uciekali -nie wiem czemu. Odzywa się Ladvarian.
- Zatem Ell co jest?
- A jest tylko tylko tyle, że od jakiegoś czasu wioskę nawiedza Wilkołak. Nikt nie wie skąd się wziął, ani kto nim może być, Jedno co wszyscy potwierdzają to to, że nocami pojawia się w wiosce. Na szczęście głównie na obrzeżach chociaż zdarza mu się pobłądzić. Elltharion na chwilę przerywa i spogląda na Ciebie. - Luno czy ten Twój przyjaciel był może zmiennokształtnym lub lykantropem? Pytanie zabrzmiało całkowicie poważnie. Elltharion zadał Ci je z takim chłodem w głosie, że ostatnie spojrzenie Arisy wydaje ci się być słonecznym blaskiem. Nagle Arisa spogląda na niego i mówi.
- Nie chcesz nam chyba powiedzieć, że ten domniemany Wilkołak to ten jej przyjaciel co? W ogóle ktoś go widział?

Do Luny:

- Mnie nie pytaj Luno czemu się mnie bali. Ale myśleli chyba, że szukam w wiosce obiadu. Odpowiada Ci Ladvarian. W między czasie Elltharion z zamyśleniem wpatruje się w mrok nocy za oknem. Arisa zaczyna gładzić pochwę z mieczem, jak gdyby był teraz to jej najwierniejszy przyjaciel i kompan. Nagle panującą cisze przerywa upiorne wycie wilka. Dźwięk ten mrozi krew w żyłach i sprawia, czujesz się mała i bezbronna wobec tego co go wydaje. Elltharion wpatruje się w mroki lasu i mówi.
- Wiesz co Luno, nie wiem jak ci to powiedzieć, ale jest w tej wiosce garstka ludzi którzy uważają że ten wilkołak to właśnie twój przyjaciel Galor. Więc jeśli co wiesz to powiedz. Przerywa na chwilę gdyż noc znów przeszywa przerażające wycie. Arisa w między czasie wpatruję się w podłogę jakby szukała tam jakiejś odpowiedzi.
- Ell wiesz, że jak do tej pory to tylko słyszeliśmy o wilkołakach. Z żadnym na dobrą sprawę nie walczyliśmy.
- Wiem Ariso dlatego mam nadzieje, że wbrew temu co mówią mieszkańcy będzie spokojnie. Chociaż nie liczył bym na to. Mówili, że bestia pojawia się głównie w czasie burzy, wtedy też jest najbardziej zuchwała by wchodzić do wioski. A zapowiada się na niezłą ulewę. Zanim Elltharion kończy zdanie wyciu akompaniuje dźwięk grzmotu i błyskawica przecinająca niebo. Chwilę potem zaczyna padać, na szczęście deszcz, a nie śnieg znów. Elltharion odwraca się na chwilę w Twoją stronę.
- Zatem Luno wiesz coś może? Głos Elltharion zdradza Ci jedno, jeśli coś zataisz teraz przednim to potem może być już za późno na wyjaśnienia.

Witaj wierny druhu jak spałeś,bo ja miałem fatalny sen.Widzę że zaczyna świtać chyba czas będzie ruszać w dalszą drogę .Po przygotowaniu i spożyciu strawy gaszę ognisko i wraz z Byrdo skujemy się do dalszej drogi a że dzień wydaje się wstawać bardzo pogodny nasze tępo nie jest znów bardzo pośpieszne gdyż staram się trochę zrelaksować i przemyśleć to o czym mówiła tajemnicza postać z mojego snu. A już najbardziej staram się sobie przypomnieć czy aby na pewno nie widziałem już symboli które ukazały się w jego oczach

- Dobrze już dobrze nigdzie się nie wybieram. Powiedzcie mi w takim razie w jaki sposób się dowiemy czy tym wilkołakiem nie jest Galdor? Odwracam się w stronę okna i staram się coś dostrzec przez tą ścianę deszczu za oknem. Po chwili odwracam się jednak w stronę towarzyszy gdyż nic nie dostrzegam za oknem.
- Powiedzcie mi chociaż jaki macie plan jeśli postanowi tu zajrzeć ta włochata bestia. Odnoszę wrażenie że cała wasza trójka traktuje mnie jak jakiegoś małego elfa. Wiem że nie widziałam za wiele ale to nie znaczy że możecie mnie tak straszyć na każdym kroku. Jeśli nie przestaniecie z tym zastraszaniem to zacznę się buntować i robić wszystko na własną rękę. Wracając do tematu. Elltharionie powiedz mi skąd wiesz że wilkołaki nie mają świadomości. Coś mi się przypomniało mój Wuj wspominał coś o tym że są dwa rodzaje wilkołaków co się przemieniają kiedy one chcą i takie które nie mają wyjścia Spoglądam znów w okno by coś dostrzec i nagle niebo przecina piorun który sprawia że przed chatą robi się jasno. W tym ułamku sekundy udaje mi się jedynie dostrzec jakiś kształt niezidentyfikowany poruszający się od wioski.
- Elltharionie chyba go dostrzegłam przez ułamek sekundy jak się zrobiło jasno od błysku za oknem dostrzegłam dziwny kształt poruszający się w tą stronę od wioski. Mam nadzieję że tu nie przyjdzie. Powiedzcie mi co wiecie o wilkołakach? Mówiąc to spoglądam na Ellthara i Arisę

Po słowach które Elltharion wypowiedział mi szeptem piorunuje go wzrokiem.
- Jaki wypadek? Nie chcesz to nie mów. Wyglądam za okno ale nie dostrzegam nic poza padającym deszczem. Po chwili stania przy oknie wracam do Ladvariana i przytulam  się do niego.
-Ladi co o tym wszystkim myślisz. Jak znajdziemy Galora. Co teraz? Boje się o młodego  przytulam się mocno do kota.
-Czyżbym była aż tak nieznośna ostatnio? Wiesz co kotku to wszystko mnie przerasta. Martwię się o Derlisa czy on jeszcze żyje. Jak myślisz Ladi Będąc tak wtulona czuję że łzy zaczynają mi spływać po policzkach.

Słucham uważnie tego co mówi Elltharion.
- mam nadzieję że nie stało się to co myślę? Dobra opowiadaj co było dalej jeśli to nie kłopot
poprawiam się wtulając się w kota i spoglądając to na Arisę to na Ellthariona
- Ariso znasz tę historię? Powiedz że źle myślę - Patrzę na nią blagalnie

Wstaję i biorę łuk z kołczanem wątpiąc, że to coś da. Ale naciągam strzałę mierząc w stronę drzwi. Spoglądam jeszcze na Ladvariana, Arisę i Ellthariona. Widzę że są nastawieni bojowo. Jeszcze nigdy nie widziałam u Arisy takiego chłodu i zdeterminowania. W sumie jej przyjaciel też wygląda na takiego. Czuję gęsią skórę na całym ciele. Widzę jak zawiasy już nie mogą wytrzymać i wylatują z hukiem a moja strzała leci w stronę cienia stojącego w drzwiach...