Fantasy Compas

Przyglądam się mu w między czasie wypowiadając czar iluzji na stworzenie klonów. Gdy już się pojawiają otaczają potwora i mierzą do niego z łuków. Rozglądam się co robią pozostali.
- Ladi jesteś cały - Staram się kontem oka zobaczyć co z resztą. Przyglądam się oczom zastanawiając się skąd je znam. Po chili przyglądania się potworowi próbuje się z nim porozumieć
-Kim jesteś? Jednak nie otrzymuje odpowiedzi w żaden sposób. Więc czekam na ruch potwora

Do Luny:

-Spokojnie Luno nic mi nie jest. Opowiada Ci Ladvaian. W między czasie bestia, spogląda na was. Widać, że jest w zastraszona, ale niema zamiaru się poddać. Nagle, rzuca się na jedną z Twoich kopi. Wszystko dzieje się tak szybko, że żadne z was nie jest wstanie zareagować. Po uderzeniu, kopia rozpływa się w smudze dymu. Ty natomiast odczuwasz dziwny skurcz na lewym ramieniu. Arisa wykorzystując zajęcie bestii Twoją kopią, rzuca się na nią i jednym gładkim cięciem rani ją na piersiach. Słychać tylko przeraźliwe wycie potwora, który odpycha Arisę w bok, a sam wyskakuje przez dach na dwór. Elltharion podchodzi do Arisy, pomagając się jej podnieść widzisz że nic jej chyba nie jest.
- No to przywitaliśmy się z tym Wilkołakiem. A Twój przyjaciel ma teraz wentylacje na dachu. Mówi z sarkazmem w głosie Elltharion.

Do Shadow:

Gdy podchodzicie do chaty, z jej środka wyłania się postać. Ubrana w jest w futro i trzyma w rękach łuk z napiętą strzałą skierowaną w waszą stronę. Po krótkiej chwili słyszysz głos kobiety, jest miękki ale stanowczy i pewny siebie.
- Nie ruszać się!! Kim jesteście Wędrowcy?! Kobieta stara się przekrzyczeć śnieg i wiatr które nasiliły się nagle i stanowczo. Byrdo, zaczyna się jeżyć i pokazywać kły. Widzisz, że jest gotowy do ataku, ale czeka na Twój rozkaz.

Do Luny:

- Nie sądzę by było ich więcej, moja droga. Odpowiada ci Elltharion, głosem spokojnym i pełnym spokoju. Spoglądając na Ladvariana dodaje szybko. - No chyba że Ladi znajdzie jakieś ślady świadczące o tym by było ich więcej. Ladvarian wymienia spojrzenia z Elltharionem, po czym mówi krótko i wychodzi na zewnątrz.
- Poszukam śladów wokół domu. Jak co czekam na dworze.
- Czy mi się wydawało czy on powiedział na dworze? Nie masz chyba zamiaru ścigać tego monstrum? Mówi, Arisa. Głosem pełnym determinacji. Spoglądając w dziurę po potworze, zauważasz że wciąż pada. Wydaje ci się jakby pogoda była częścią tego czegoś. Przez moment jak walczyliście, odniosłaś wrażenie, że grzmoty uderzały najczęściej wtedy gdy ona ryczała lub wyła. Tym czasem Elltharion odpowiada Arisie, ale patrząc na jej Reakcję nie takiej odpowiedzi się chyba spodziewała.
- A właśnie, że mam taki zamiar. Ladvarian jest tego samego zdania, trzeba go dopaść i zabić, lub uratować. Spokojny ton głos Ella, wprawia cię w zakłopotanie. Wydaj się jak by mówił o dziecięcych wygłupach z psem, który się zerwał ze smyczy, a nie o polowaniu na bestię przewyższającą was wzrostem jak i siłą.
- Uratować??!! Tak jak mogliśmy uratować Farothanowi!! Unosi się Arisa, lecz ten szybko ją uspokaja. Mówiąc swym śpiewnym głosem, tak spokojnie jakby miał zaraz zahipnotyzować was obie.
- Wiesz doskonale, że nie mogliśmy jemu pomóc. Tutaj może być inna sprawa. A zresztą od czasu Farothana Dużo się zmieniło Luno czy poza tym powielaniem siebie nasz inne zaklęcia?
- A właśnie co do tego powielania to próbowałaś kiedyś powielać kogoś innego niż samą siebie? Dopowiada szybko Arisa. Nie wiesz czemu, ale odnosisz wrażenie że ta dwójka ma już jakiś pomysł. Pytanie czy na zabicie czy obezwładnienie bestii. Zostajesz wyrwana ze swojego zamyślenia uderzeniem grzmotu, które poprzedza przeraźliwe wycie.
- To jak Luno? Arisa mówi do Ciebie, jakby szukała w Tobie pomocy lub wsparcia.

Do Shadow:

Gdy zsiadasz ze swojego Towarzysza, kobieta cały czas do ciebie celuje. Gdy się bliżej przyglądasz ów niewieście zauważasz, ze nie jest znów taka wystraszona jak myślałeś. Podczas gdy ty się zbliżasz tak z podniesionymi rękami, ona nie spuszcza z ciebie wzroku, w pewnym momencie rozluźnia strzała na cięciwie i opuszcza łuk.
- Wybacz mi Wędrowcze. Ostatnio różne stwory kręcą się po okolicy. Zapraszam do chaty Spogląda na Byrdo i szybko dodaje, nieco speszona. - Twój.eee Wierzchowiec, może zaczekać tutaj pod daszkiem ganku. W środku niema aż tyle miejsca, aby niedźwiedź się zmieścił.

Do Shadow:

Chata jest skromna. Składa się z trzech izb. Głównej, która jest połączona z kuchnią. małej sypialni oraz składziku. Palenisko znajduje się z prawej strony od wejścia a przed nim stoi mały stół. Gospodyni po wejściu ściąga futro i wiesza je przy drzwiach, następnie podchodzi do paleniska i sprawdza coś w garze. Nagle się odzywa, do ciebie. Jej głos jest piękny i melodyjny, wręcz uwodzicielsko piękny.
- Co cię sprowadza w moje progi Wędrowcze? Pyta, po chwili uśmiechając się mówi dalej nieco speszona, ale zarazem rozbawiona.
- Oj.. Wybacz Mi mój drogi Krasnoludzie, gdzie są moje maniery. Zbyt długo nikogo Tu nie gościła. Mam na imię Xanea. A ty mówiłeś, że jak się nazywasz? W ogóle zjesz trochę potrawki? Pewnie głodny jesteś po tej podróży. Usiądź mój drogi rozgość się.

Do Luny:

Gdy tak obejmujesz drzewo i czekasz na jego odpowiedź, słyszysz jak Arisa z Elltharionem o czymś rozmawiają, ale nie wiesz dokładnie o czym to już do ciebie nie dociera. Jesteś teraz w transie, starasz się być jednym z tym drzewem i jego korzeniami, czujesz jak się rozchodzą i jak głęboko sięgają. Nagle słyszysz cichy szept w swojej głowie, jakby jakaś dusza próbowała się dostać do Twojej głowy i zawładnąć Twoją jaźnią.
-Witaj Córo Księżyca. Stoję tu już ładnych parę lat, więcej niż byś nawet Ty zdołała spamiętać. Przez ten czas w tej chacie mieszkało już wielu ludzi. Sama chata też skrywa nie jedną tajemnicę i zagadkę. Dochodziło w jej ścianach do przeróżnych rzeczy. Tajemniczych i Tych strasznych. Tego, który tu przebywał ostatnio zapamiętałam bardzo wyraźnie. Jak, rzadko kto z Was krótko żyjących ras był dobry, zarówno dla mnie jak i mych braci. Lecz ostatnio opuścił ten dom. Czemu jednak nie wiem. Co do tego zabłąkanego stworzenia, to lepiej spytaj mych braci w lesie. Oni powinni wiedzieć więcej. Me korzenie sięgają głęboko i daleko, jednak nie aż tak daleko. Żegnaj Córo Księżyca Po tych słowach, głos znika. A Ty budzisz się z powrotem w chacie. Widzisz pochylającą się nad sobą postać, jest to Arisa. Gdy tylko dostrzega, ze otworzyłaś oczy woła do Ciebie i Ellthariona.
- Co Ty tam robiłaś z tym drzewem dziewczyno?? Elltharionie obudziła się.
- No nareszcie. Może nam wyjaśni co to było. Odpowiada jej Elltharion, po czym dodaje. -Dzisiaj i tak już nie zapolujemy na wilkołaka, co najwyżej możemy go spróbować wyśledzić.

-Moje imię brzmi Shadow. Co  do potrawki, to chętnie skosztuję, a jeśli się gospodyni nie pogniewa to czy będę mógł poprosić też dla mojego towarzysza. Szkoda, że nie może z nami być w chacie, ale może rozgrzeje się trochę po ciepłym posiłku. Jeśli chodzi o to dokąd zmierzamy to nie mamy konkretnego celu, zmierzamy tam dokąd nas nogi poniosą no chyba, że coś się wydarzy i zmieni nasze dotychczasowe zajęcie. A gospodyni jeśli wolno spytać to czemu tak sama na skraju lasu zamieszkuje? Siadam i stawiam swój młot kolo swojego siedziska.